niedziela, 23 października 2016

monster

Co jeśli jednak się w tym nie zatraciłem? Stałem się potworem ale z przemawiającym przez środek człowiekiem, który kazał mi się zatrzymać. A ja chociaż nie chciałem, wiedziałem, że powinienem się go słuchać. Żeby nie patrzeć na ludzi jak na mięso, którym sam byłem. Żeby nie myśleć, że jedyny los jaki nas czeka to zdechnięcie w końcu wpadając pod koła samochodu. Jak głupie szczeniaki nie zważające na to, co się stanie - tak traktowałem ludzi. Ten, który we mnie siedział był upartym Pitbulem, zamierzającym ostro pogryźć się z potworem z zewnątrz.

czwartek, 1 września 2016

solitudinem

Czy ktoś jak ja powinien istnieć? Głupia i żałosna mierność, nic nie wiedząca o świecie. Wiedząca jedynie, że nie rozumie. Nie rozumie wielu rzeczy, takich jak różnorodność ras czy spory... i nieistniejący Bogowie kreowani przez nieszczęście, ich też nie rozumie. A najbardziej chyba niezrozumiałą dla niej istotą byli ludzie bez ambicji. Żyjący dla samej egzystencji bez większych celów czy zainteresowań, których miała ona wiele. Oni żyli dla miernego istnienia jakiego nawet sama mierność nie rozumiała. Jakiego nawet ja, jako ta mierność nie rozumiałem.
Zakochałem się w kobiecie bez ambicji.
Najwidoczniej, miłości też nie było dane mi zrozumieć.

niedziela, 31 lipca 2016

124

Znów padało. Bardzo chciałem móc pomyśleć o deszczu jak bohaterzy z moich książek. Że kocham oglądać go zza szyby przy kubku gorącej herbaty, czy stać na dworze i czuć jak krople zmywają ze mnie wszystkie grzechy. Aktualnie? Deszcz był dla mnie jedynie momentem kiedy ubierałem najgorsze buty wychodząc z domu bo szkoda mi było jakichkolwiek lepszych. Stałem przed tym zakichanym przystankiem pełnym ludzi i mokłem. Moja skarpetka była coraz bardziej mokra przez dziurę obok sznurówek starych trampek. Odetchnąłem ciężko. Jakiś dzieciak w kaloszach zaczął skakać po kałużach i chlapać na moje spodnie. Ubrałem najciemniejsze nie przewidując, że brązowe plamy będą jeszcze gorzej się na nich komponować. Przewrócił się na twarz co wywołało u mnie satysfakcje, i chociaż pomogłem mu wstać z wyrazem twarzy pełnym współczucia to tak na prawdę czekałem aż kolejny raz zacznie płakać. Najwidoczniej chęć do pozostania romantycznym bohaterem oddalała sie coraz bardziej. Chciałem zmycia grzechów, a jedyne co dostałem to ich odkrycie. Na herbate w sumie też miałem ochote...

niedziela, 12 czerwca 2016

cogitatio

Czego pragną ludzie? Szczęścia, bogactwa, zdrowia, miłości... Jak więc ja, który to wszystko posiadam mogę być jednocześnie czarnym kotem zagradzającym sobie drogę. Biednym, chorym człowieczkiem wędrującym w samotności. Dlaczego cierpię, kiedy mógłbym obserwować innych z góry, jadąc złotym powozem wraz z przyjaciółmi? Bo jestem masochistą. Jestem katem własnego losu, nasłanym na siebie mordercą i dręczycielem. Bo nie potrafię pogodzić się z tym, że ktoś przeze mnie ucierpi. Bo nie potrafię połączyć szczęścia z satysfakcją ze swoich czynów. Bo staram się być pustelnikiem. Ukrywając swoje czyny pod wychudzonymi kośćmi i zarośniętą twarzą, żyje, by cierpieć dla szczęścia, które kryje się tuż pod noszonym na barkach smutkiem.

środa, 11 maja 2016

Circulum

Kiedy bezsilni chcemy poddać się nurtowi zaczynamy od powolnego ciągu rozmyśleń. Stan pierwszy: Co by było gdyby? Mógłbym się zmienić, mógłbym robić coś lepiej, być z siebie bardziej zadowolony... Mija z chwilą kiedy orientujemy się, że życie całym sobą niesie za sobą huragan zabierający wszystkie przyjemności. Kolej na bunt, rozbite szkło, ucieczkę z domu i bieg przez środek miasta w samej bieliźnie. Wolność samą w sobie, nie zobowiązującą do niczego, jedynie beztroskiej ucieczki. Kradzieże, morderstwa i niesamowite wyczyny kreujące się w naszej głowie... gasnące z pierwszym podmuchem świadomości i rozsądku. Koniec to wyobrażenia o paraliżu umysłowym, unoszeni przez naiwność ze źrenicami wywracanymi do tyłu. Słuchając modlitwy powtarzającej się jak piosenka... przykra pobudka zaczyna krąg od nowa.

niedziela, 1 maja 2016

Mediocritatem

Zdałem sobie sprawę, że jestem przeciętny. Nie super zdolny, mądry czy ciekawy jako osobowość. Po prostu, przeciętny. Szczególny jedynie ze względu na moc. Bez niej? Byłbym nikim. Zagubionym w społeczeństwie nastolatkiem, który nie potrafi o siebie zadbać. O innych za to... za nich rzucałem się w ogień. Czy ich znałem, lubiłem, zależało mi na nich? Nie zastanawiałem się nad tym, bo byli ludźmi. Starałem się uchronić ich przed ranami, które sam mogłem uleczyć. Moja dusza nadal jednak była bardziej zraniona, niż moje ciało zdążyło być przez całe życie.

środa, 9 marca 2016

potestatem, donum, stultitia

Przyglądając się ludziom zauważyłem odskocznie od normalności. Są jedni, którzy marzą o rzeczach normalnych, praca, rodzina... Inni znowu chcą ominąć starania. Roztaczają się w marzeniach i przenoszą w świat fantastyki. Gdybym przeprowadził ankietę wśród nastolatków z pytaniem: Czy chcieli by być jak filmowe wampiry czy wilkołaki, większość odpowiedziała by na tak. Sam odpowiedziałbym na tak. Bogate domy, przygody, miłości. Mniej więcej, bo w filmach były problemy jak ten zły czy ta zła. W życiu? Problemy ograniczały się do kartkówek i sprawdzianów. Dążąc do odpowiedzi, dlaczego ludzie chcą być przeklęci odkryłem coś. Coś co udawało mi się zauważyć przy walkach i spotkaniach. Mocy najchętniej używali słabi. Z tym zgodzi się prawie każdy, ale czy prawie każdy przyzna, że większość ludzi też jest słaba? W końcu oni też chcą władzy.

niedziela, 21 lutego 2016

Medice, cura te ipsum!

Ostatnio nie mogłem narzekać na samotność. Wiecznie w ich towarzystwie. Musiałem się pilnować, zagadywany przez nich traciłem poczucie bezpieczeństwa. Nie wiedziałem kiedy śnie. Zaczynali kontrolować moje ciało. Oni. Nie wiem kim byli ani co planowali ale wychodziło im to dobrze. Rozmawiałem z nimi, starałem się zapanować nad tym, starałem się mieć ich w garści... Ale za każdym razem gdy łapałem jednego z nich, drugi  już mnie trzymał. Śmiejąc się w twarz mówił jedynie po cichu, że sam siebie nie pokonam. Niedoczekanie. Strzeliłem sobie w głowę z nagana po ojcu.

czwartek, 10 grudnia 2015

Homo sum humanum

Leżysz w łóżku, chory, zarażony od innego palanta przemienionego. Umierasz sobie powoli w bólu i zastanawiasz się jak możesz to skrócić. W kuchni na dole jest zebranie wdówek i innyh zdesperowanych kobiet, które twoja ciocia udaje, że rozumie, a tak naprawde tylko proponuje kolejnej herbaty, kawy i ciasta, żeby się oddalić od grupy. A ty starasz się zniwelować super moce np. Słuch, ale nie możesz bo jesteś chory. Słuchasz czystego narzekania. To źle, to niedobrze. Wbiegają do domu dzieci jednej z nich, i żadają pieniędzy na lody. Słyszysz ich krzyki jakby stały tuż obok. Tik tak, tik tak. Wyskakujesz przez okno zapominając, że byłeś na piętrze.

wtorek, 13 października 2015

Coccinellidae primum

       Obudził mnie krzyk dobiegający z domu mojej sąsiadki Clary. Piski i płacz wydawała jej nadzwyczaj załamana matka. Nic nowego w tej rodzinie. Zazwyczaj pan Correy wyolbrzymiał problemy, więc jego żona mogła się tym zarazić. Moja ciocia wyleciała z domu, by nie zniszczyć swojej opinii patronki kościoła. Nasłuchiwałem ich rozmowy. Poprzez krzyki pani domu udało mi się wychwycić tylko ciche, jąkanie.
      Nie żyje
      Jeszcze wczoraj widziałem ją z mamą w parku. To dziwne, że wypadki zdarzają się zazwyczaj tak blisko domu. Bywa. Poszedłem dowiedzieć się co tak naprawdę się stało.
      Drzwi były uchylone, wszedłem niezauważony do środka i po schodach wbiegłem do pokoju Clary. Wychwycone przeze mnie: „rozszarpana” i „pozbawiona tułowia” dały do myślenia. To musiała być ta sama osoba, która zabiła Larę kilka tygodni temu. Nawet Rada jeszcze go nie wychwyciła to musiał być groźny. W każdym razie powoli zbliżał się do mojego domu, a nie jestem jaszczurką, że wszystko mi odrasta. Szczególnie głowa. Obie ofiary były dziewczynami, a one nie wychodzą same. To w końcu dziewczyny. Żegnają się na jednej ulicy, skąd dosięga je monitoring miejscowej parafii, zamontowany na wypadek, gdyby któryś z małolatów wymykał się cudzołożyć. Coś musiało zmusić je do wyjścia. To czego szukałem musiało je do tego zachęcić.
„Letnia wyprzedaż!”, „Do 30% taniej”, „Najlepszy kebab w mieście, rabat z kuponem” - Wszystko to znalazłem w szufladzie, w kopercie podpisanej „Na wszelki wypadek”. Na wszelki wypadek gdyby zabrakło mi do szalika, mógłbym pójść, kupić kebaba ze zniżką i sprzedać w normalnej cenie. Może jakaś wieczorna oferta w miasteczku obok sprawiła, że się wymknęła. Morderczy szał zakupów. W każdym razie coś musiał po sobie zostawić.
       Zamknąłem oczy. Bez powodu, coś po prostu sprawiło, że to zrobiłem. Spojrzałem w lustro i zobaczyłem, że zmieniły kolor. Ujrzałem również białą aurę unoszącą się wokół mnie, która jak dłonią wskazywała na jeden z obrazów. Był to narysowany kluczyk oprawiony w grubą ramę. Zdjąłem go, tym samym zrzucając schowany za nim kalendarzyk. Pierwsze strony przyciągnęły moją uwagę. W miejscu na imię i nazwisko widniało więcej niż jedna para. Clarissa Correy, Ann Jensen, Olivia, Marie, Stephanie... Clarie od dziecka chorowała na mnogą osobowość. Czasem wypierała się rodziców i miejsca zamieszkania. W notesie jeszcze inne rzeczy przykuły moją uwagę. Wpis odnoszący się do wczorajszej daty. „Pozbycie się Ann, Olii, Marie i Steph.”. Zanim zdążyłem dokończyć jej tata pojawił się za mną w pokoju.
Upuściłem nerwowo notes. Staliśmy obaj w ciszy patrząc się na siebie.
- Nie powinienem jej wypuszczać. - Zaczął. - Widziałem jak wczoraj wychodziła, słyszałem jego głos witający ją pod oknem, a mimo to nie zareagowałem. - Nie panikował jak zwykle. Część jego umarła. - Przypomniałem sobie siebie z jej matką, dwadzieścia lat temu. Byliśmy tacy sami, też wymykaliśmy się, uciekaliśmy z domu... - W jego głosie coraz bardziej rosło napięcie. - Ale wracaliśmy do domu cali. Nikt o nas nie wiedział, nikogo to nie obchodziło. Wtedy jeszcze nie wszystko było zabronione, wtedy dzieci wiedziały co to wolność. A my nie daliśmy jej swojej jedynej córce. - Znów uspokajał się i denerwował. - A raczej jedynym córkom.
- Clarii, Ann, Olivii, Marie i Stephanie... - Ocknął się po chwili z żałoby.
- Skąd to wiesz? - Zwrócił uwagę na leżący na podłodze notes i na sąsiada szperającego w rzeczach jego zmarłej córki. Ochrzan ominął mnie tylko dlatego, że dostał zawału.

poniedziałek, 12 października 2015

speculo

Co się dzieje, gdy w zwierzętach widzisz siebie? Po za tym, że w moim przypadku wyglądem potrafię nie różnić się od nich ani trochę, to jest przerażające. Kiedy podnoszą łapę, równocześnie z twoją dłonią, śpią kiedy ty i biegną tuż obok. Kiedy przemieniasz się w jedno z nich, to jedyny moment kiedy stoją nieruchomo i wpatrują się w ciebie, po czym kradną twoje poszarpane ubrania i uciekają. Kiedy najbliżsi nie potrafią stwierdzić które z nas jest prawdziwym mną, ewentualnie prawdziwym nim. Wtedy czas być kimś innym albo udawać kogoś innego. Można również z tym żyć, by nie wyjść na paranoika, zmagającego się z patrzeniem na świat jak w lustro.

środa, 9 września 2015

298392910

Zauważyłem, że ludzie to zdolny gatunek. Potrafią oszukiwać samych siebie i pokonywać się we własnych słabościach. To śmieszne, że tylko zrezygnowani potrafią stwierdzić, że coś umieją, a pewni siebie ośmieszają się własną niewiedzą. Najgorszą w tej sytuacji jest opcja, gdy wszystko po fakcie staje się proste. Wtedy głowę zalewa 298392910 pomysłów, jak można by było to zrobić tak, żeby wszystko się udało. Wtedy logiczne się staje nie mówienie ludziom o przemienionych, bo ta wiedza równa się z ich natychmiastową śmiercią. Ale czasem lepiej się ośmieszyć, by z porażki wynieść naukę... i kilka mocy przemienionych.

czwartek, 2 lipca 2015

Red proditione

Ludzie się zmieniają. Szybko tracą siły, poddają się woli innych, wybierają wygodę. Przekonania stają się tanie, nic nie warte, a sława droga. Czasem to dobrze. Czasem to lepiej. Utopić smutki w kieliszku czerwonej zdrady. By zapomnieć. Jednak łyk za łykiem, a stajemy się bardziej otępiali. Słabi w rozkoszy w końcu trzeźwiejemy.

poniedziałek, 1 czerwca 2015

Od południa do śmierci

Cieszę się, że stało się, jak się stało. Bo co, by było gdyby tego dnia ona nie została sprowadzona? Wcześniej, co gdyby on nie został sprowadzony? Jedyne czego nauczyli mnie rodzice to tyle co: "baw się, bądź sławny, lubiany, najlepszy..." I taki byłem. Lider elity sławniejszy nawet od naszych bliźniaków. Gdyby nie on pewnie nadal chodziłbym z najgłupszą dziewczyną świata, tylko po to, żebyśmy oboje na tym nie stracili.
Głupi przypadek sprawił, że się spotkaliśmy. Ja nienawidziłem udawania kogoś innego, a on najwyraźniej to widział. Dziwie się, że go wtedy nie zabiłem. Wtedy, kiedy śledził w lesie moją przemianę czy kiedy szedł moim tropem. Udawałem, że tego nie widzę. Kto by uwierzył świrowi, którego nikt nie zna z imienia. Nie zrobiłem mu krzywdy, gdyż na to nie zasłużył. Był dobrym człowiekiem. Nasza przyjaźń zaczęła się wtedy, gdy stawałem na szkolnym korytarzu w jego obronie.
A co z nią. Nienawidziłem jej. Miałem uraz do dziewczyn spowodowany ich częstą głupotą. Ale z dnia na dzień wydawała mi się coraz cudowniejsza. Piękniejsza, inteligentniejsza, w pewnym stopniu podobna do mnie. Zła, dobra, sprytna, skryta i otwarta naraz. Co by było gdyby nie ona? Skończyłbym samotnie. Nie w sensie duchowym, tylko w zamkniętej  pustce we mnie.
Jest jeszcze trzecia osoba, która znalazła się jak gdyby z pod ziemi. Bez serca, samolubny, chamski, okrutny i najszczerszy przyjaciel jakiego mogłem mieć. Ja zabrałem mu śmierć, a on odebrał mi życie sprawiając, że mogłem w końcu odzyskać spokój.
Trójka ludzi będąca moim przeznaczeniem. Od południa do śmierci.

niedziela, 24 maja 2015

sonitus malaciæ

Spokój. W końcu go zaznałem, w końcu, zobaczyłem co tak naprawdę znaczy cisza, pokój... To nie dla mnie. Całe życie mi tego brakowało, a kiedy stało się - nie mogę wytrzymać. Gdzie hałas? Dźwięki rzeki porywającej kości przeciwników? Gdzie okropny tłumiony krzyk podczas przemian? Rada mówiąca szeptem, tak głośno, że nic więcej nie dało się usłyszeć i nasłuchiwanie deptanych liści jesienią? Gdzie to wszystko? Miałem wybór. Zostać z tym, co mam, z kłótniami, wrzaskiem, ciemnością. Wybrałem jasność i ciszę. Śmierć miała dać mi szczęście, a pozostawiła jedynie ślad wspomnień, w postaci koloru oczu.

sobota, 16 maja 2015

Fide et conscientia

Zwariował. Stracił rozum, postradał zmysły. Głupek. Idiota, sam nie wierzę, że jestem w to zamieszany. Postanowił jej szukać.  Szukać tej, która była uwięziona! Piekło w porównaniu do tego miejsca było cudowne. Co miałem zrobić, kiedy mnie poprosił? Miałem u niego dług. Jeślibym odmówił złamałbym zasadę lojalności, a jeślibym się zgodził zasadę sumienia.
Sumienie a lojalność.
Sumienie - wiesz, że robi źle, lojalność - obiecałeś mu przy tym pomóc. Nic nie pozwala ci wybrać dobrze.

wtorek, 12 maja 2015

Ego

Przyglądałem się pracom w szpitalu św. Anny. Mało to, sam w nich uczestniczyłem, ale nie dziś. Dziś oglądałem pot ludzi i zmęczenie, zapamiętując zachowania, by nie wyróżniać się w tłumie. W końcu zajęli się czymś, co już dawno powinni zrobić. Wchodzenie do tego budynku było udręką,  szczególnie ze względu na to, że leniwe ptaki wiły sobie gniazda w styropianie tuż nad ludzkimi głowami. Nic przyjemnego. W każdym razie, postanowiono styropian zakryć jeszcze plastikowymi listwami, które miały ptakom uniemożliwić dalsze zamieszkiwanie szpitala. Większość z nich uciekła. Jeden jednak został zamknięty. Piszczał, lecz jego jęki były nie do usłyszenia w hałasie budowy. To głupie, bo trafił tam z własnej głupoty. Był mną. Żałosnym, chowającym się w cieniu nikim. Zamkniętym przez swój rozum. Tym, który żyjąc w pokoju zesłał na siebie śmierć..

poniedziałek, 27 kwietnia 2015

Benefactor

To miasto jak żadne miało w sobie, taki urok, w tym, że go nie miało. Z zewnątrz utopia, jednak wewnątrz utopiona resztka jakiejkolwiek przyzwoitości. Byli ludzie, których nie obchodziło gdzie mieszkali, czyli praktycznie cała okolica. Oraz tacy, którzy marzyli jedynie o wyjeździe, na przykład ja. Ale ludzie stąd dzielili się na dwie grupy: zbyt obojętnych na to gdzie się znajdą i tych, którzy mięli tu ochronę dla ich tajemnic. Takie miasteczka były idealne dla przemienionych, huldr, himer... A także fanatyków i dziwaków. Od dwóch miesięcy spotykałem się z tymi zjawiskami. W mieście coraz częściej ginęły osoby, których nienawidziłem. Niezastanawiałoby mnie to, gdyby nie sam fakt, że ciała nigdy nie zostawały odnalezione, oprócz dłoni. Jedno ciało, jedna odnaleziona dłoń. Drugą kończynę za każdym razem gdy ktoś umierał znajdywałem pod łóżkiem. Miałem kogoś , kto niszczył moje problemy nie oczekując niczego w zamian. Dobroczyńcę.

poniedziałek, 13 kwietnia 2015

Salvator

Czasami nie wszystko idzie po naszej myśli. Szukamy winnych, smucimy się, przeżywamy. To dobre. To znaczy u ludzi, bo sam fakt bycia przemienionym wykluczał. Zazdrościłem im. W końcu zamordowałem rodzinę bez zbędnych uczuć. Nie umiałem nikogo obwinić, smucić się czy martwić. Było mi to obojętne. Nadal jest. Ale jeśli mam się wypowiadać na ten temat jestem jak najbardziej za. Czasami przydaje nam się ożywienie. Narzekanie, ból, myślenie, smutek, zamartwiania... Czasami rozumiemy, że jest nam wszystko jedno. Chwila wystarczy, żeby to pojąć. Przez takie sytuacje ludzie upodobniają się do nas. Chcę tego. Moi przyjaciele nie popierają tych idei. Teraz, gdy mogę zmieniać ludzi - chcę tego. Jednak ich zdanie i siła uniemożliwiają tak proste decyzje.

piątek, 27 marca 2015

Cytryna, sól i kawa

Najszybciej ocenić wszystko takim, jakie jest postrzegane. Cytryny - kwaśne, sól - słona, kawa - gorzka. A gdybym powiedział, że zwierzęta chodzące na dwóch łapach piszą, czytają, używają telefonów i komputerów? Smażą jedzenie i budują domy? Kto by mnie wyśmiał? Wszyscy ci, którzy nie są tacy jak ja. Nikt nie potwierdziłby publicznie mojego zdania. A gdybym to udowodnił? Gdybym znalazł potwierdzenie dla tej tezy? Było bowiem kiedyś tak... Jedno drzewo, które było naszym ojcem. Ojcem ludzi i wszystkich żywych istot bez względu czy to człowiek, czy zwierze. Wtedy jeszcze ich serca umieszczone po prawej stronie biły dla pokoju. Aż korzenie stały się słabe i brzoza upadła. Stali przy niej wtedy czterej bracia. Dwa psy i dwóch ludzi. Jedno zwierze uciekło, gdy pień spadał, a za nim pobiegł mężczyzna. Drugiego jednak pień przygniótł i razem z drugim wilkiem wgniótł w ziemię. I nastąpił koniec świata. Został jedynie mężczyzna, zwierze i przemieniony, oraz jedna kobieta i jedna suka, które powstały z korony drzewa. Potomkowie ich zasiedlili ziemię i zostawili takich, jak ja. Zwierzęta i ludzi w jednym ciele.