25

Znaleźć się w głębi lasu. Nocą. Dla mnie to było marzeniem. Przestać myśleć o niebezpieczeństwach świata i zastanawiać się nad bestiami, które zsyłano na mnie od kilku tygodni. Dla innych? Przebywanie w lesie w tym czasie było darem od diabła. O ile w ogóle mogę tak powiedzieć, bo równie dobrze i z nim mogłem być nieświadomie zaprzyjaźniony. Wyobrażałem sobie krzyki cierpiących, rozszarpywanych dusz, którym i tak nie mogłem pomóc. Sama myśl, która powinna mnie odpychać, napawała mnie uczuciem zachwytu. Krótko mówiąc czekałem, aż jakaś niewinna osóbka zginie w męczarniach. I moje prośby zostały wysłuchane. Usłyszałem kroki. Wspiąłem się na drzewo, żeby móc obserwować cały spektakl, pozostając również niezauważonym. Zastanawiałem się, jaki potwór ich zaatakuje. W zasięgu mojego wzroku pojawiła się trójka pijanych ludzi, ledwo trzymająca się na nogach. Naokoło nich zaczął wić się wąż i może nie zrobiłby na mnie wrażenia, nawet jako przemieniony, ale udało mu się. Będąc zwierzo-podobnym nauczyłem się pamiętać, co cię osłabia, o bieganiu, oraz znać mitologię skandynawską. Gad był Jormungandem. Jednym ruchem wskoczył na szyję dziewczyny i zaczął owijać jej się wokół ciała. Wspiął się po nodze pod jej spódniczkę, a gdy jego ogon nadal zawijał się wokół kończyny, jego początek zaczął przedzierać się przez usta przerażonej dziewczyny, nie mogącej wydusić z siebie ani słowa. Jej towarzysze byli sparaliżowani. Gdy ofiara przestała oddychać, wąż rzucił się na dwie pozostał, odgryzając im po kolei nogi, palce u dłoni, ręce, oraz przyrodzenia i uważnie delektując się każdym ich krzykiem i bólem, przyprawiającym mnie o miłe dreszcze.