środa, 9 marca 2016
potestatem, donum, stultitia
Przyglądając się ludziom zauważyłem odskocznie od normalności. Są jedni, którzy marzą o rzeczach normalnych, praca, rodzina... Inni znowu chcą ominąć starania. Roztaczają się w marzeniach i przenoszą w świat fantastyki. Gdybym przeprowadził ankietę wśród nastolatków z pytaniem: Czy chcieli by być jak filmowe wampiry czy wilkołaki, większość odpowiedziała by na tak. Sam odpowiedziałbym na tak. Bogate domy, przygody, miłości. Mniej więcej, bo w filmach były problemy jak ten zły czy ta zła. W życiu? Problemy ograniczały się do kartkówek i sprawdzianów. Dążąc do odpowiedzi, dlaczego ludzie chcą być przeklęci odkryłem coś. Coś co udawało mi się zauważyć przy walkach i spotkaniach. Mocy najchętniej używali słabi. Z tym zgodzi się prawie każdy, ale czy prawie każdy przyzna, że większość ludzi też jest słaba? W końcu oni też chcą władzy.
niedziela, 21 lutego 2016
Medice, cura te ipsum!
Ostatnio nie mogłem narzekać na samotność. Wiecznie w ich towarzystwie. Musiałem się pilnować, zagadywany przez nich traciłem poczucie bezpieczeństwa. Nie wiedziałem kiedy śnie. Zaczynali kontrolować moje ciało. Oni. Nie wiem kim byli ani co planowali ale wychodziło im to dobrze. Rozmawiałem z nimi, starałem się zapanować nad tym, starałem się mieć ich w garści... Ale za każdym razem gdy łapałem jednego z nich, drugi już mnie trzymał. Śmiejąc się w twarz mówił jedynie po cichu, że sam siebie nie pokonam. Niedoczekanie. Strzeliłem sobie w głowę z nagana po ojcu.
czwartek, 10 grudnia 2015
Homo sum humanum
Leżysz w łóżku, chory, zarażony od innego palanta przemienionego. Umierasz sobie powoli w bólu i zastanawiasz się jak możesz to skrócić. W kuchni na dole jest zebranie wdówek i innyh zdesperowanych kobiet, które twoja ciocia udaje, że rozumie, a tak naprawde tylko proponuje kolejnej herbaty, kawy i ciasta, żeby się oddalić od grupy. A ty starasz się zniwelować super moce np. Słuch, ale nie możesz bo jesteś chory. Słuchasz czystego narzekania. To źle, to niedobrze. Wbiegają do domu dzieci jednej z nich, i żadają pieniędzy na lody. Słyszysz ich krzyki jakby stały tuż obok. Tik tak, tik tak. Wyskakujesz przez okno zapominając, że byłeś na piętrze.
wtorek, 13 października 2015
Coccinellidae primum
Obudził mnie krzyk dobiegający z domu
mojej sąsiadki Clary. Piski i płacz wydawała jej nadzwyczaj
załamana matka. Nic nowego w tej rodzinie. Zazwyczaj pan Correy
wyolbrzymiał problemy, więc jego żona mogła się tym zarazić.
Moja ciocia wyleciała z domu, by nie zniszczyć swojej opinii
patronki kościoła. Nasłuchiwałem ich rozmowy. Poprzez krzyki pani
domu udało mi się wychwycić tylko ciche, jąkanie.
Nie żyje
Jeszcze wczoraj
widziałem ją z mamą w parku. To dziwne, że wypadki zdarzają się
zazwyczaj tak blisko domu. Bywa. Poszedłem dowiedzieć się co tak
naprawdę się stało.
Drzwi
były uchylone, wszedłem niezauważony do środka i po schodach
wbiegłem do pokoju Clary. Wychwycone przeze mnie: „rozszarpana”
i „pozbawiona tułowia” dały do myślenia. To musiała być ta
sama osoba, która zabiła Larę kilka tygodni temu. Nawet
Rada jeszcze go nie wychwyciła to musiał być groźny. W każdym
razie powoli zbliżał się do mojego domu, a nie jestem jaszczurką,
że wszystko mi odrasta. Szczególnie głowa. Obie ofiary były
dziewczynami, a one nie wychodzą same. To w końcu dziewczyny.
Żegnają się na jednej ulicy, skąd dosięga je monitoring
miejscowej parafii, zamontowany na wypadek, gdyby któryś z
małolatów wymykał się cudzołożyć. Coś musiało zmusić je do
wyjścia. To czego szukałem musiało je do tego zachęcić.
„Letnia
wyprzedaż!”, „Do 30% taniej”, „Najlepszy kebab w mieście,
rabat z kuponem” - Wszystko to znalazłem w szufladzie, w kopercie
podpisanej „Na wszelki wypadek”. Na wszelki wypadek gdyby
zabrakło mi do szalika, mógłbym pójść, kupić kebaba ze zniżką
i sprzedać w normalnej cenie. Może jakaś wieczorna oferta w
miasteczku obok sprawiła, że się wymknęła. Morderczy szał
zakupów. W każdym razie coś musiał po sobie zostawić.
Zamknąłem
oczy. Bez powodu, coś po prostu sprawiło, że to zrobiłem.
Spojrzałem w lustro i zobaczyłem, że zmieniły kolor. Ujrzałem
również białą aurę unoszącą się wokół mnie, która jak
dłonią wskazywała na jeden z obrazów. Był to narysowany kluczyk
oprawiony w grubą ramę. Zdjąłem go, tym samym zrzucając schowany
za nim kalendarzyk. Pierwsze strony przyciągnęły moją uwagę. W
miejscu na imię i nazwisko widniało więcej niż jedna para.
Clarissa Correy, Ann Jensen, Olivia, Marie, Stephanie... Clarie od
dziecka chorowała na mnogą osobowość. Czasem wypierała się
rodziców i miejsca zamieszkania. W notesie jeszcze inne rzeczy
przykuły moją uwagę. Wpis odnoszący się do wczorajszej daty.
„Pozbycie się Ann, Olii, Marie i Steph.”. Zanim zdążyłem
dokończyć jej tata pojawił się za mną w pokoju.
Upuściłem
nerwowo notes. Staliśmy obaj w ciszy patrząc się na siebie.
- Nie
powinienem jej wypuszczać. - Zaczął. - Widziałem jak wczoraj
wychodziła, słyszałem jego głos witający ją pod oknem, a mimo
to nie zareagowałem. - Nie panikował jak zwykle. Część jego
umarła. - Przypomniałem sobie siebie z jej matką, dwadzieścia lat
temu. Byliśmy tacy sami, też wymykaliśmy się, uciekaliśmy z
domu... - W jego głosie coraz bardziej rosło napięcie. - Ale
wracaliśmy do domu cali. Nikt o nas nie wiedział, nikogo to nie
obchodziło. Wtedy jeszcze nie wszystko było zabronione, wtedy
dzieci wiedziały co to wolność. A my nie daliśmy jej swojej
jedynej córce. - Znów uspokajał się i denerwował. - A raczej
jedynym córkom.
-
Clarii, Ann, Olivii, Marie i Stephanie... - Ocknął się po chwili z żałoby.
- Skąd
to wiesz? - Zwrócił uwagę na leżący na podłodze notes i na
sąsiada szperającego w rzeczach jego zmarłej córki. Ochrzan
ominął mnie tylko dlatego, że dostał zawału.
Subskrybuj:
Posty (Atom)