niedziela, 24 maja 2015

sonitus malaciæ

Spokój. W końcu go zaznałem, w końcu, zobaczyłem co tak naprawdę znaczy cisza, pokój... To nie dla mnie. Całe życie mi tego brakowało, a kiedy stało się - nie mogę wytrzymać. Gdzie hałas? Dźwięki rzeki porywającej kości przeciwników? Gdzie okropny tłumiony krzyk podczas przemian? Rada mówiąca szeptem, tak głośno, że nic więcej nie dało się usłyszeć i nasłuchiwanie deptanych liści jesienią? Gdzie to wszystko? Miałem wybór. Zostać z tym, co mam, z kłótniami, wrzaskiem, ciemnością. Wybrałem jasność i ciszę. Śmierć miała dać mi szczęście, a pozostawiła jedynie ślad wspomnień, w postaci koloru oczu.

sobota, 16 maja 2015

Fide et conscientia

Zwariował. Stracił rozum, postradał zmysły. Głupek. Idiota, sam nie wierzę, że jestem w to zamieszany. Postanowił jej szukać.  Szukać tej, która była uwięziona! Piekło w porównaniu do tego miejsca było cudowne. Co miałem zrobić, kiedy mnie poprosił? Miałem u niego dług. Jeślibym odmówił złamałbym zasadę lojalności, a jeślibym się zgodził zasadę sumienia.
Sumienie a lojalność.
Sumienie - wiesz, że robi źle, lojalność - obiecałeś mu przy tym pomóc. Nic nie pozwala ci wybrać dobrze.

wtorek, 12 maja 2015

Ego

Przyglądałem się pracom w szpitalu św. Anny. Mało to, sam w nich uczestniczyłem, ale nie dziś. Dziś oglądałem pot ludzi i zmęczenie, zapamiętując zachowania, by nie wyróżniać się w tłumie. W końcu zajęli się czymś, co już dawno powinni zrobić. Wchodzenie do tego budynku było udręką,  szczególnie ze względu na to, że leniwe ptaki wiły sobie gniazda w styropianie tuż nad ludzkimi głowami. Nic przyjemnego. W każdym razie, postanowiono styropian zakryć jeszcze plastikowymi listwami, które miały ptakom uniemożliwić dalsze zamieszkiwanie szpitala. Większość z nich uciekła. Jeden jednak został zamknięty. Piszczał, lecz jego jęki były nie do usłyszenia w hałasie budowy. To głupie, bo trafił tam z własnej głupoty. Był mną. Żałosnym, chowającym się w cieniu nikim. Zamkniętym przez swój rozum. Tym, który żyjąc w pokoju zesłał na siebie śmierć..

poniedziałek, 27 kwietnia 2015

Benefactor

To miasto jak żadne miało w sobie, taki urok, w tym, że go nie miało. Z zewnątrz utopia, jednak wewnątrz utopiona resztka jakiejkolwiek przyzwoitości. Byli ludzie, których nie obchodziło gdzie mieszkali, czyli praktycznie cała okolica. Oraz tacy, którzy marzyli jedynie o wyjeździe, na przykład ja. Ale ludzie stąd dzielili się na dwie grupy: zbyt obojętnych na to gdzie się znajdą i tych, którzy mięli tu ochronę dla ich tajemnic. Takie miasteczka były idealne dla przemienionych, huldr, himer... A także fanatyków i dziwaków. Od dwóch miesięcy spotykałem się z tymi zjawiskami. W mieście coraz częściej ginęły osoby, których nienawidziłem. Niezastanawiałoby mnie to, gdyby nie sam fakt, że ciała nigdy nie zostawały odnalezione, oprócz dłoni. Jedno ciało, jedna odnaleziona dłoń. Drugą kończynę za każdym razem gdy ktoś umierał znajdywałem pod łóżkiem. Miałem kogoś , kto niszczył moje problemy nie oczekując niczego w zamian. Dobroczyńcę.