piątek, 27 marca 2015

Cytryna, sól i kawa

Najszybciej ocenić wszystko takim, jakie jest postrzegane. Cytryny - kwaśne, sól - słona, kawa - gorzka. A gdybym powiedział, że zwierzęta chodzące na dwóch łapach piszą, czytają, używają telefonów i komputerów? Smażą jedzenie i budują domy? Kto by mnie wyśmiał? Wszyscy ci, którzy nie są tacy jak ja. Nikt nie potwierdziłby publicznie mojego zdania. A gdybym to udowodnił? Gdybym znalazł potwierdzenie dla tej tezy? Było bowiem kiedyś tak... Jedno drzewo, które było naszym ojcem. Ojcem ludzi i wszystkich żywych istot bez względu czy to człowiek, czy zwierze. Wtedy jeszcze ich serca umieszczone po prawej stronie biły dla pokoju. Aż korzenie stały się słabe i brzoza upadła. Stali przy niej wtedy czterej bracia. Dwa psy i dwóch ludzi. Jedno zwierze uciekło, gdy pień spadał, a za nim pobiegł mężczyzna. Drugiego jednak pień przygniótł i razem z drugim wilkiem wgniótł w ziemię. I nastąpił koniec świata. Został jedynie mężczyzna, zwierze i przemieniony, oraz jedna kobieta i jedna suka, które powstały z korony drzewa. Potomkowie ich zasiedlili ziemię i zostawili takich, jak ja. Zwierzęta i ludzi w jednym ciele.

niedziela, 8 marca 2015

29

Czasami ogarnia mnie takie uczucie... Pragnę wyjść z siebie, zostawić spokojne życie i móc pokazać swoją naturę. Myślami zbić szyby w oknach i telewizorach. Pokazać... Że moje uczucia są desperacko zmienione w broń, która rozszarpuje mnie od środka. Wbija pazury w resztkę rozumu i przegryza żyły nadziei. Wtedy mam ochotę zniszczyć wszystko. Komody stojące obok leżącego, załamanego mnie, w myślach rozbijające się o sufit. Lustra pękające na samo szepnięcie i wiatr wahający się na samą moją obecność. Ludzie nie przechodzą obojętnie, zastanawiają się nad moim bólem, rozmyślając nad moim gniewem przerażeni cofają się od odpowiedzialności. Otwieram wtedy oczy i wcale nie czuje się lepiej. Ogarnia mnie tylko pragnienie, zagłuszające prawie każde wołanie śmierci mojego sumienia. Chcę, by moje myśli zamieniły się w rzeczywistość, żeby każde istnienie bało się wymówić moje imię. Żebym kroczył i zabijał bez powodu dając upust energii. Pan ciemności i mroku, dumy i chwały, znany pod postacią demona bez emocji jedynie ze skrawkiem duszy uwalniającej się czasem i niosącej pokój zapowiadający jedynie przyszłą wojnę.

piątek, 27 lutego 2015

28

Zawsze byłem sprzeczny ze światem. Kiedy wszyscy mówili: "Jesteś kowalem własnego losu", a ja wiedziałem, że to kłamstwa. Moje przeznaczenie było zapisane w księgach, a wiedźmy uzgodniły czego muszę dokonać. Nic nie mogłem zmienić.
Tak samo kiedyś ktoś powiedział, że przyszłość to same domysły. To wszystko co o niej wiem, mogę sam zmienić. Nie mogę. Bo jeśli przyszłość mówi, że zginę w szkole, to nawet jeśli celowo będę jej unikać i tak się tam dostanę i przez to, że w niej nie byłem umre. Śmierć zawsze ma wszystko zaplanowane. Co z tego, że coś zrobie jeśli moc jest krok przede mną. Lub gdy ktoś mówi: "Bądź sobą!". To jest najgorsze. Nie tylko w przypadku przemienionych, bo jasną rzeczą jest, że się nie ujawnimy. Gorzej bylo w przypadku ludzi. Gdy wpajano to grzecznym, kulturalnym dziewczynom. Dla nich bycie sobą było wyzbyciem się wszelkich oznak przyzwoitości. To był sztylet w serce, kiedy po ulicy szła wymalowana dwunastolatka, od której pachniało papierosami. Oczywiście rozmawiając przez swój najnowszy smartphon musiała przeklinać co drugie słowo. Mówiła gwarą. Pozbawiona szacunku mała zdzira.
Bądź sobą...
Nie! Nie bądź.

27

To zabawne, że czasem drobne szczegóły decydują o naszym życiu.
To zabawne, że w takim miejscu jak moje miasteczko żyje więcej istot nadprzyrodzonych niż zwykłych ludzi.
To zabawne, że prawie każda staruszka tutaj jest wiedźmą lub widzącą. 
To zabawne, że przemienionych urodzonych tu jest tylko dwójka.
To zabawne, że to jedyny obszar na którym żyją chimery. 
To zabawne, jak łatwo się zdemaskowały. 
To zabawne, jak zdemaskowałem się sam. 
To był kolejny upalny dzień, który wołał od rana: "Idziesz dzisiaj do szkoły? Haha! To dobrze, bo zrujnuję ci tym resztę dnia!". I tak się działo. Mogłem zapomnieć o porannym bieganiu, bo sąsiadka zaproponowała, że mnie podwiezie. Tak naprawdę chcąc tylko sprawdzić czy nie robię sobie wagarów albo nie palę marihuany za każdym razem, kiedy zamiast czekać na autobus do szkoły, idę pieszo. Lekcje dłużyły się a ja zaspany siedziałem nie słuchając żadnego z nauczycieli. Moje stopnie były dość dobre, w końcu pamięć przemienionych była rzeczą cudowną i nieskończoną. Żaden z nauczycieli nie komentował mojej nieobecności na lekcji, oprócz pana od angielskiego. On gdy tylko zauważył moje niezainteresowanie postanowił wykorzystać mnie do rzeczy, które sam powinien zrobić, ale nie miał na to ochoty. Wysłał mnie, żebym dał każdej, pracującej w szkole osobie, do podpisania informację o zmienieniu godzin otwarcia placówki. Powiedział, żebym zorganizował coś do pisania. Jedna z koleżanek, a raczej nieznana uczennica podała mi pióro, pewna, że sam nic nie mam. Miała rację. Ruszyłem w stronę korytarza. 
To zabawne bo gdy podawałem każdej z wyznaczonych osób pióro, odsuwała dłoń i szukała długopisu. Aż do starszej już matematyczki. Ona bez zastanowienia chwyciła przyrząd, wtedy jej dłoń zaczęła porastać sierścią. Puściła je szybko. Zadzwonił dzwonek zostawiając w klasie tylko mnie i ją. Bez wahania podniosłem je i przybliżyłem do niej. Nie wiem dlaczego to zrobiłem. 
To zabawne, jak jej skóra szybko zamieniała się od góry w pół lwa, pół kozę z ogonem węża. Odsunęła pazurami moją rękę zostawiając krwawy ślad i szybko zmieniła się z powrotem w człowieka. Przyjrzała się moim gojącym ranom. 
To zabawne, że musiałem zachować tajemnice starszej pani, by nie wydać swojej.