Znów padało. Bardzo chciałem móc pomyśleć o deszczu jak bohaterzy z moich książek. Że kocham oglądać go zza szyby przy kubku gorącej herbaty, czy stać na dworze i czuć jak krople zmywają ze mnie wszystkie grzechy. Aktualnie? Deszcz był dla mnie jedynie momentem kiedy ubierałem najgorsze buty wychodząc z domu bo szkoda mi było jakichkolwiek lepszych. Stałem przed tym zakichanym przystankiem pełnym ludzi i mokłem. Moja skarpetka była coraz bardziej mokra przez dziurę obok sznurówek starych trampek. Odetchnąłem ciężko. Jakiś dzieciak w kaloszach zaczął skakać po kałużach i chlapać na moje spodnie. Ubrałem najciemniejsze nie przewidując, że brązowe plamy będą jeszcze gorzej się na nich komponować. Przewrócił się na twarz co wywołało u mnie satysfakcje, i chociaż pomogłem mu wstać z wyrazem twarzy pełnym współczucia to tak na prawdę czekałem aż kolejny raz zacznie płakać. Najwidoczniej chęć do pozostania romantycznym bohaterem oddalała sie coraz bardziej. Chciałem zmycia grzechów, a jedyne co dostałem to ich odkrycie. Na herbate w sumie też miałem ochote...
niedziela, 31 lipca 2016
niedziela, 12 czerwca 2016
cogitatio
Czego pragną ludzie? Szczęścia, bogactwa, zdrowia, miłości... Jak więc ja, który to wszystko posiadam mogę być jednocześnie czarnym kotem zagradzającym sobie drogę. Biednym, chorym człowieczkiem wędrującym w samotności. Dlaczego cierpię, kiedy mógłbym obserwować innych z góry, jadąc złotym powozem wraz z przyjaciółmi? Bo jestem masochistą. Jestem katem własnego losu, nasłanym na siebie mordercą i dręczycielem. Bo nie potrafię pogodzić się z tym, że ktoś przeze mnie ucierpi. Bo nie potrafię połączyć szczęścia z satysfakcją ze swoich czynów. Bo staram się być pustelnikiem. Ukrywając swoje czyny pod wychudzonymi kośćmi i zarośniętą twarzą, żyje, by cierpieć dla szczęścia, które kryje się tuż pod noszonym na barkach smutkiem.
środa, 11 maja 2016
Circulum
Kiedy bezsilni chcemy poddać się
nurtowi zaczynamy od powolnego ciągu rozmyśleń. Stan pierwszy: Co
by było gdyby? Mógłbym się zmienić, mógłbym robić coś
lepiej, być z siebie bardziej zadowolony... Mija z chwilą kiedy
orientujemy się, że życie całym sobą niesie za sobą huragan
zabierający wszystkie przyjemności. Kolej na bunt, rozbite szkło,
ucieczkę z domu i bieg przez środek miasta w samej bieliźnie.
Wolność samą w sobie, nie zobowiązującą do niczego, jedynie
beztroskiej ucieczki. Kradzieże, morderstwa i niesamowite wyczyny
kreujące się w naszej głowie... gasnące z pierwszym podmuchem
świadomości i rozsądku. Koniec to wyobrażenia o paraliżu
umysłowym, unoszeni przez naiwność ze źrenicami wywracanymi do
tyłu. Słuchając modlitwy powtarzającej się jak piosenka...
przykra pobudka zaczyna krąg od nowa.
niedziela, 1 maja 2016
Mediocritatem
Zdałem sobie sprawę, że jestem przeciętny. Nie super zdolny, mądry czy ciekawy jako osobowość. Po prostu, przeciętny. Szczególny jedynie ze względu na moc. Bez niej? Byłbym nikim. Zagubionym w społeczeństwie nastolatkiem, który nie potrafi o siebie zadbać. O innych za to... za nich rzucałem się w ogień. Czy ich znałem, lubiłem, zależało mi na nich? Nie zastanawiałem się nad tym, bo byli ludźmi. Starałem się uchronić ich przed ranami, które sam mogłem uleczyć. Moja dusza nadal jednak była bardziej zraniona, niż moje ciało zdążyło być przez całe życie.
Subskrybuj:
Posty (Atom)