niedziela, 12 czerwca 2016
cogitatio
Czego pragną ludzie? Szczęścia, bogactwa, zdrowia, miłości... Jak więc ja, który to wszystko posiadam mogę być jednocześnie czarnym kotem zagradzającym sobie drogę. Biednym, chorym człowieczkiem wędrującym w samotności. Dlaczego cierpię, kiedy mógłbym obserwować innych z góry, jadąc złotym powozem wraz z przyjaciółmi? Bo jestem masochistą. Jestem katem własnego losu, nasłanym na siebie mordercą i dręczycielem. Bo nie potrafię pogodzić się z tym, że ktoś przeze mnie ucierpi. Bo nie potrafię połączyć szczęścia z satysfakcją ze swoich czynów. Bo staram się być pustelnikiem. Ukrywając swoje czyny pod wychudzonymi kośćmi i zarośniętą twarzą, żyje, by cierpieć dla szczęścia, które kryje się tuż pod noszonym na barkach smutkiem.
środa, 11 maja 2016
Circulum
Kiedy bezsilni chcemy poddać się
nurtowi zaczynamy od powolnego ciągu rozmyśleń. Stan pierwszy: Co
by było gdyby? Mógłbym się zmienić, mógłbym robić coś
lepiej, być z siebie bardziej zadowolony... Mija z chwilą kiedy
orientujemy się, że życie całym sobą niesie za sobą huragan
zabierający wszystkie przyjemności. Kolej na bunt, rozbite szkło,
ucieczkę z domu i bieg przez środek miasta w samej bieliźnie.
Wolność samą w sobie, nie zobowiązującą do niczego, jedynie
beztroskiej ucieczki. Kradzieże, morderstwa i niesamowite wyczyny
kreujące się w naszej głowie... gasnące z pierwszym podmuchem
świadomości i rozsądku. Koniec to wyobrażenia o paraliżu
umysłowym, unoszeni przez naiwność ze źrenicami wywracanymi do
tyłu. Słuchając modlitwy powtarzającej się jak piosenka...
przykra pobudka zaczyna krąg od nowa.
niedziela, 1 maja 2016
Mediocritatem
Zdałem sobie sprawę, że jestem przeciętny. Nie super zdolny, mądry czy ciekawy jako osobowość. Po prostu, przeciętny. Szczególny jedynie ze względu na moc. Bez niej? Byłbym nikim. Zagubionym w społeczeństwie nastolatkiem, który nie potrafi o siebie zadbać. O innych za to... za nich rzucałem się w ogień. Czy ich znałem, lubiłem, zależało mi na nich? Nie zastanawiałem się nad tym, bo byli ludźmi. Starałem się uchronić ich przed ranami, które sam mogłem uleczyć. Moja dusza nadal jednak była bardziej zraniona, niż moje ciało zdążyło być przez całe życie.
środa, 9 marca 2016
potestatem, donum, stultitia
Przyglądając się ludziom zauważyłem odskocznie od normalności. Są jedni, którzy marzą o rzeczach normalnych, praca, rodzina... Inni znowu chcą ominąć starania. Roztaczają się w marzeniach i przenoszą w świat fantastyki. Gdybym przeprowadził ankietę wśród nastolatków z pytaniem: Czy chcieli by być jak filmowe wampiry czy wilkołaki, większość odpowiedziała by na tak. Sam odpowiedziałbym na tak. Bogate domy, przygody, miłości. Mniej więcej, bo w filmach były problemy jak ten zły czy ta zła. W życiu? Problemy ograniczały się do kartkówek i sprawdzianów. Dążąc do odpowiedzi, dlaczego ludzie chcą być przeklęci odkryłem coś. Coś co udawało mi się zauważyć przy walkach i spotkaniach. Mocy najchętniej używali słabi. Z tym zgodzi się prawie każdy, ale czy prawie każdy przyzna, że większość ludzi też jest słaba? W końcu oni też chcą władzy.
Subskrybuj:
Posty (Atom)