czwartek, 10 grudnia 2015

Homo sum humanum

Leżysz w łóżku, chory, zarażony od innego palanta przemienionego. Umierasz sobie powoli w bólu i zastanawiasz się jak możesz to skrócić. W kuchni na dole jest zebranie wdówek i innyh zdesperowanych kobiet, które twoja ciocia udaje, że rozumie, a tak naprawde tylko proponuje kolejnej herbaty, kawy i ciasta, żeby się oddalić od grupy. A ty starasz się zniwelować super moce np. Słuch, ale nie możesz bo jesteś chory. Słuchasz czystego narzekania. To źle, to niedobrze. Wbiegają do domu dzieci jednej z nich, i żadają pieniędzy na lody. Słyszysz ich krzyki jakby stały tuż obok. Tik tak, tik tak. Wyskakujesz przez okno zapominając, że byłeś na piętrze.

wtorek, 13 października 2015

Coccinellidae primum

       Obudził mnie krzyk dobiegający z domu mojej sąsiadki Clary. Piski i płacz wydawała jej nadzwyczaj załamana matka. Nic nowego w tej rodzinie. Zazwyczaj pan Correy wyolbrzymiał problemy, więc jego żona mogła się tym zarazić. Moja ciocia wyleciała z domu, by nie zniszczyć swojej opinii patronki kościoła. Nasłuchiwałem ich rozmowy. Poprzez krzyki pani domu udało mi się wychwycić tylko ciche, jąkanie.
      Nie żyje
      Jeszcze wczoraj widziałem ją z mamą w parku. To dziwne, że wypadki zdarzają się zazwyczaj tak blisko domu. Bywa. Poszedłem dowiedzieć się co tak naprawdę się stało.
      Drzwi były uchylone, wszedłem niezauważony do środka i po schodach wbiegłem do pokoju Clary. Wychwycone przeze mnie: „rozszarpana” i „pozbawiona tułowia” dały do myślenia. To musiała być ta sama osoba, która zabiła Larę kilka tygodni temu. Nawet Rada jeszcze go nie wychwyciła to musiał być groźny. W każdym razie powoli zbliżał się do mojego domu, a nie jestem jaszczurką, że wszystko mi odrasta. Szczególnie głowa. Obie ofiary były dziewczynami, a one nie wychodzą same. To w końcu dziewczyny. Żegnają się na jednej ulicy, skąd dosięga je monitoring miejscowej parafii, zamontowany na wypadek, gdyby któryś z małolatów wymykał się cudzołożyć. Coś musiało zmusić je do wyjścia. To czego szukałem musiało je do tego zachęcić.
„Letnia wyprzedaż!”, „Do 30% taniej”, „Najlepszy kebab w mieście, rabat z kuponem” - Wszystko to znalazłem w szufladzie, w kopercie podpisanej „Na wszelki wypadek”. Na wszelki wypadek gdyby zabrakło mi do szalika, mógłbym pójść, kupić kebaba ze zniżką i sprzedać w normalnej cenie. Może jakaś wieczorna oferta w miasteczku obok sprawiła, że się wymknęła. Morderczy szał zakupów. W każdym razie coś musiał po sobie zostawić.
       Zamknąłem oczy. Bez powodu, coś po prostu sprawiło, że to zrobiłem. Spojrzałem w lustro i zobaczyłem, że zmieniły kolor. Ujrzałem również białą aurę unoszącą się wokół mnie, która jak dłonią wskazywała na jeden z obrazów. Był to narysowany kluczyk oprawiony w grubą ramę. Zdjąłem go, tym samym zrzucając schowany za nim kalendarzyk. Pierwsze strony przyciągnęły moją uwagę. W miejscu na imię i nazwisko widniało więcej niż jedna para. Clarissa Correy, Ann Jensen, Olivia, Marie, Stephanie... Clarie od dziecka chorowała na mnogą osobowość. Czasem wypierała się rodziców i miejsca zamieszkania. W notesie jeszcze inne rzeczy przykuły moją uwagę. Wpis odnoszący się do wczorajszej daty. „Pozbycie się Ann, Olii, Marie i Steph.”. Zanim zdążyłem dokończyć jej tata pojawił się za mną w pokoju.
Upuściłem nerwowo notes. Staliśmy obaj w ciszy patrząc się na siebie.
- Nie powinienem jej wypuszczać. - Zaczął. - Widziałem jak wczoraj wychodziła, słyszałem jego głos witający ją pod oknem, a mimo to nie zareagowałem. - Nie panikował jak zwykle. Część jego umarła. - Przypomniałem sobie siebie z jej matką, dwadzieścia lat temu. Byliśmy tacy sami, też wymykaliśmy się, uciekaliśmy z domu... - W jego głosie coraz bardziej rosło napięcie. - Ale wracaliśmy do domu cali. Nikt o nas nie wiedział, nikogo to nie obchodziło. Wtedy jeszcze nie wszystko było zabronione, wtedy dzieci wiedziały co to wolność. A my nie daliśmy jej swojej jedynej córce. - Znów uspokajał się i denerwował. - A raczej jedynym córkom.
- Clarii, Ann, Olivii, Marie i Stephanie... - Ocknął się po chwili z żałoby.
- Skąd to wiesz? - Zwrócił uwagę na leżący na podłodze notes i na sąsiada szperającego w rzeczach jego zmarłej córki. Ochrzan ominął mnie tylko dlatego, że dostał zawału.

poniedziałek, 12 października 2015

speculo

Co się dzieje, gdy w zwierzętach widzisz siebie? Po za tym, że w moim przypadku wyglądem potrafię nie różnić się od nich ani trochę, to jest przerażające. Kiedy podnoszą łapę, równocześnie z twoją dłonią, śpią kiedy ty i biegną tuż obok. Kiedy przemieniasz się w jedno z nich, to jedyny moment kiedy stoją nieruchomo i wpatrują się w ciebie, po czym kradną twoje poszarpane ubrania i uciekają. Kiedy najbliżsi nie potrafią stwierdzić które z nas jest prawdziwym mną, ewentualnie prawdziwym nim. Wtedy czas być kimś innym albo udawać kogoś innego. Można również z tym żyć, by nie wyjść na paranoika, zmagającego się z patrzeniem na świat jak w lustro.

środa, 9 września 2015

298392910

Zauważyłem, że ludzie to zdolny gatunek. Potrafią oszukiwać samych siebie i pokonywać się we własnych słabościach. To śmieszne, że tylko zrezygnowani potrafią stwierdzić, że coś umieją, a pewni siebie ośmieszają się własną niewiedzą. Najgorszą w tej sytuacji jest opcja, gdy wszystko po fakcie staje się proste. Wtedy głowę zalewa 298392910 pomysłów, jak można by było to zrobić tak, żeby wszystko się udało. Wtedy logiczne się staje nie mówienie ludziom o przemienionych, bo ta wiedza równa się z ich natychmiastową śmiercią. Ale czasem lepiej się ośmieszyć, by z porażki wynieść naukę... i kilka mocy przemienionych.