To zabawne, że w takim miejscu jak moje miasteczko żyje więcej istot nadprzyrodzonych niż zwykłych ludzi.
piątek, 27 lutego 2015
27
To zabawne, że w takim miejscu jak moje miasteczko żyje więcej istot nadprzyrodzonych niż zwykłych ludzi.
niedziela, 22 lutego 2015
26
Tej nocy miałem sen. Inny niż wszystkie pozostałe, chociaż równie dziwny i tajemniczy. Stałem w centrum miasta. Domy zawalały się i paliły, ludzie nerwowo uciekali z krzykiem. A ja stałem. Przyglądałem się matkom biegnącym z niemowlętami na rękach, widziałem przewracające się słupy elektroniczne i uciekających mężów nie zwracających uwagi na bezpieczeństwo żon. Z nieba spadały pioruny uderzające wszystkich żywych, drzewa przewracały się, a wiatr zrywał dachy. Wszystko ucichło. Byłem pośrodku wielkiej ruiny, która pozostała z mojego miasta. Dni zaczęły upływać w sekundę i pojawiały się noce, ciała gniły, porastał je mech lub zjadały bezdomne już zwierzęta. Podeszła do mnie ubrana na jasno dziewczyna. Przed nami otworzyła się ziemia i wyszła z niej ubrana na biało postać.
-"Patrzałem, aż postawiono trony, a Przedwieczny zajął miejsce. Szata Jego była biała jak śnieg, a włosy Jego jakby z czystej wełny. Tron Jego był z ognistych płomieni, a koła - niczym płonący ogień. Strumień żywiołu się rozlewał i wypływał od Niego. Tysiąc tysięcy służyło Mu, a dziesięć tysięcy po dziesięć tysięcy stało przed Nim. Sąd zasiadł i otwarto księgi ". Apokalipsa się rozpoczęła.
wtorek, 17 lutego 2015
25
Znaleźć się w głębi lasu. Nocą. Dla mnie to było marzeniem. Przestać myśleć o niebezpieczeństwach świata i zastanawiać się nad bestiami, które zsyłano na mnie od kilku tygodni. Dla innych? Przebywanie w lesie w tym czasie było darem od diabła. O ile w ogóle mogę tak powiedzieć, bo równie dobrze i z nim mogłem być nieświadomie zaprzyjaźniony. Wyobrażałem sobie krzyki cierpiących, rozszarpywanych dusz, którym i tak nie mogłem pomóc. Sama myśl, która powinna mnie odpychać, napawała mnie uczuciem zachwytu. Krótko mówiąc czekałem, aż jakaś niewinna osóbka zginie w męczarniach. I moje prośby zostały wysłuchane. Usłyszałem kroki. Wspiąłem się na drzewo, żeby móc obserwować cały spektakl, pozostając również niezauważonym. Zastanawiałem się, jaki potwór ich zaatakuje. W zasięgu mojego wzroku pojawiła się trójka pijanych ludzi, ledwo trzymająca się na nogach. Naokoło nich zaczął wić się wąż i może nie zrobiłby na mnie wrażenia, nawet jako przemieniony, ale udało mu się. Będąc zwierzo-podobnym nauczyłem się pamiętać, co cię osłabia, o bieganiu, oraz znać mitologię skandynawską. Gad był Jormungandem. Jednym ruchem wskoczył na szyję dziewczyny i zaczął owijać jej się wokół ciała. Wspiął się po nodze pod jej spódniczkę, a gdy jego ogon nadal zawijał się wokół kończyny, jego początek zaczął przedzierać się przez usta przerażonej dziewczyny, nie mogącej wydusić z siebie ani słowa. Jej towarzysze byli sparaliżowani. Gdy ofiara przestała oddychać, wąż rzucił się na dwie pozostał, odgryzając im po kolei nogi, palce u dłoni, ręce, oraz przyrodzenia i uważnie delektując się każdym ich krzykiem i bólem, przyprawiającym mnie o miłe dreszcze.
niedziela, 15 lutego 2015
24.
Można było szczerze powiedzieć, że otaczały mnie potwory. Nie chodziło mi o ludzi, którzy ślepo dążyli do bycia nimi, ale o będących blisko mnie przyjaciół. Poznawałem ich w dziwnych sytuacjach. Raz kiedy chroniłem ich ofiary, jeszcze innym razem, gdy to oni mieli chronić mnie lub, gdy przez pierwsze chwile widziałem w nich wroga. Czasem też gdy stawałem się tym złapanym. Gdy moją naturą było przebywanie, jak najczęściej w lasach, naturą jednej z moich przyjaciółek były łowy w tym miejscu. Spotkałem ją w młodości. Nie obserwowałem jeszcze wtedy żadnego z moich kroków, jak dziś i nawet w małej części tak nie uważałem. Pewnego dnia biegnąc pośród drzew coś zwróciło moją uwagę. Na gałęzi wysokiego dębu siedziała dziewczynka, była w moim wieku - miała może siedem lat. Nie była taka, jak inne dzieci, które znałem. Przez jej suknię zrobioną tylko ze ściółki wtapiała się w drzewo porośnięte mchem, a jej ciemno-zielone włosy były o wiele dłuższe niż ona sama. Otworzyła usta i zaczęła wydawać z siebie dźwięki, które jak na skrzydłach niosły mnie ku niej. Zacząłem wspinać się w jej stronę, a im bliżej niej byłem tym, bardziej cudowny śpiew zmieniał się w okropny pisk. Mimo to nadal ciągnął mnie w swoją stronę. Wbrew napełniającemu mnie szczęściu, postanowiłem ją zepchnąć. Instynkt nie pozwolił mi jej ufać. Spadła. Zeskoczyłem szybko, żeby zobaczyć czy nic jej się nie stało. Wstała i szybko schowała się przerażona za drzewo.
- Czekaj. - Uśmiechnąłem się w jej stronę. - Nie bój się. - Im bardziej się chowała, tym wydawała mi się bardziej przyjazna. Zacząłem ją gonić. Zauważyła w tym zabawę i nadal niepewnie, ale bawiła się ze mną. W końcu znalazłem kogoś równie dziwnego, tyle że ją wyróżniała jeszcze cecha zewnętrzna. Krowi ogon. Była Huldrą, o niezwykłej inteligencji i urodzie. Pewnego dnia jednak przepadła, a ja pogodziłem się z tym, że jej już nie zobaczę.