poniedziałek, 9 lutego 2015

23.

Urodziłem się dla pomocy. Nierealnym dla mnie było przejsć obojętnie obok rannej osoby, a widok zła obrzydzał mnie. Mordowanie było najgorszym z przestępstw krytykowanych przeze mnie, a ludzie, którzy choć raz zabili byli dla mnie skończeni. Nie chciałem żeby zniknęli, bo sama myśl o byciu jak oni wprawiała mnie w załamanie. Nie byłem idealny, bo chociaż pomagałem nigdy nie robiłem tego bezpośrednio. "Być niezauważonym" - takie właśnie było motto przemienionych, a w miasteczku takim jak moje za zwykłą drobnostkę zostałbym bohaterem. Od dziecka uczony, co jest złe, nagle sam stałem się własnym koszmarem. Mordercą.

środa, 4 lutego 2015

Narodziny zła, część IV

Czasami ludzie są okropni. Zazdrosne, pozbawione rozumu maszyny, pragnące zabijania, dręczenia i męki. Wszystkim chodziło o zemstę a w zależności od jej działań konsumentów kierowano na poszczególne poziomy Srebrnej Wieży. Czasem trzeba było męczyć kogoś jedynie koszmarami, czasem nawiedzać, by opuścił dom utrudniający rozbiórkę. Obie strony zyskiwały wtedy korzyści. Ludziom łatwo było żyć w symbiozie z demonami, bo nie różnili się wieloma cechami. Jednak potwory nie potrafiły się hamować. Niczym berserkowie szli przed siebie nie zważając na poniesione straty. Uczniowie mogli jedynie marzyć o przydatnych mocach, by tylko móc działać. Z najmniej szkodliwych, w prosty sposób mogli stać się jednymi z najgorszych, co było największym przywilejem. Niepłatne zlecenia traktowali jak praktyki, które pozwalały im stać się kimś. Tym razem do Wieży zawitało dziecko. Mała, może siedmioletnia dziewczynka, z pozoru wyglądająca niegroźnie. To ona zażyczyła sobie koszmarów Jacoba.

czwartek, 8 stycznia 2015

Narodziny zła, część III

Srebrna Wieża była miejscem zamieszkania wszystkich uczniów. Zaczynając od tych najmniej doświadczonych w byciu złym, a kończąc na profesjonalistach. Anna jednego dnia zamieszkała na szczycie wieży, zabijając poprzednika. Na samym dole mieszkał nowy w fachu Jacob. Nie zbyt zainteresowany szkołą i dręczeniem. Ten, który nie zaznał jeszcze smaku strachu ofiary. I jak na razie nie miał zamiaru tego stosować, przynajmniej na ludziach. Ale umierał. Nie dało się unikać daru, bo to on podtrzymywał przy życiu. Miał mało praktyczną moc. Był koszmarem, złem nawiedzającym sny, kradnącym spokój. Jego moc była o tyle nietrafiona, bo nie wiedział jak jej używać. Ofiarami były osoby, będące najbliżej. Chłopak zarywał noce, spał w dniach, by tylko nikogo nie zranić. Ale tu było inaczej. Nie miał wyrzutów, bo otaczały go same bestie, żerujące wciąż kosztem innym. Położył się spokojnie spać, tym bardziej, że obok byli tylko delikatnie źli. Pech chciał, że zakłócił sen Anny i mimo iż dzieliło ich  siedemnaście pięter, to oboje byli równie blisko piekła.

Narodziny zła, rozdział II

Zabiła zwierzaka. Litry krwi spływały po podłodze. Wilk padł martwy.
- Panno Johanson...- Zanim starucha dokończyła, szkolny sztylet w dłoni Anny przebił ją. Dziewczyna z szyderczym uśmiechem opuściła salę. Wróciła do apartamentu w Srebrnej Wieży. Ogień w kominku rozpraszał jej głodny wzrok przez resztę wieczoru. Dawno nie piła. Stęsknione bólu i krzywd ludzkich myśli goniły za płomieniem, szukając ukojenia. Tego dnia widziała rzeki upragnionego pokarmu. Opanowanie tego było trudne, a ona nie ćwiczyła dla dobra świata. Robiła to dla siebie. Jedyną wyznawaną dla niej zasadą było to, że szczęście nie jest ważne, tylko siła. Nienawiść, gniew i ból rodzące moc, odwagę i samodzielność. Tysiące porażek niosące coraz więcej zwycięstw. Musiała wygrywać, by w końcu móc odpocząć w szacunku i z władzą. Bo to ona miała być postrachem świata i królową zła...