Narodziny zła, rozdział II

Zabiła zwierzaka. Litry krwi spływały po podłodze. Wilk padł martwy.
- Panno Johanson...- Zanim starucha dokończyła, szkolny sztylet w dłoni Anny przebił ją. Dziewczyna z szyderczym uśmiechem opuściła salę. Wróciła do apartamentu w Srebrnej Wieży. Ogień w kominku rozpraszał jej głodny wzrok przez resztę wieczoru. Dawno nie piła. Stęsknione bólu i krzywd ludzkich myśli goniły za płomieniem, szukając ukojenia. Tego dnia widziała rzeki upragnionego pokarmu. Opanowanie tego było trudne, a ona nie ćwiczyła dla dobra świata. Robiła to dla siebie. Jedyną wyznawaną dla niej zasadą było to, że szczęście nie jest ważne, tylko siła. Nienawiść, gniew i ból rodzące moc, odwagę i samodzielność. Tysiące porażek niosące coraz więcej zwycięstw. Musiała wygrywać, by w końcu móc odpocząć w szacunku i z władzą. Bo to ona miała być postrachem świata i królową zła...