Urok, część III

Mijała czwarta noc. Codziennie było coraz gorzej, a ja powoli nie wytrzymywałem. Pierwszego i drugiego dnia byłem tylko biczowany. Trzeciego do komnaty wpuszczono dzikie dzwierzęta, które były na tyle silne by mnie zranić i na tyle słabe by nie zabić. Dziś jednak było najgorzej. Rada postanowiła się mną pobawić, a przynajmniej ciemnowłosa bliźniaczka. Zaświeciła swoimi żółtymi oczami, po czym przemieniła się w orła. Postanowiła zrobić ze mnie Prometeusza i wyjadała mi wątrobę. Nie mogłem już tego znieść. Opadałem z sił, a gdy próbowałem usiąść, z  podłogi wysuwały się kolce nasączone famindyną. Nie mogłem uciec, a tak żyć było męczarnią. Wiedziałem, co chcieli ze mną zrobić. Głodzili mnie. Jeszcze parę dni i nie będę nad tym panować. Stanę się morderczym wilkiem leżącym u ich stóp, na miedzianej obroży. Bałem się kolejnego poranka.
Piąty dzień. Nie rozumiałem co się działo. Kolce nie wysuwały się, a liny były poprzecinane. Położyłem się pod ścianą i odetchnąłem z ulgą. Do tej pory nie mogłem nawet spać, a teraz miałem wystarczające warunki, by to zrobić. Ale wciąż brakowało mi jedzenia, białek. Mój organizm męczył się coraz bardziej.
Otworzono żelazne drzwi. Radna weszła przez nie, wlokąc za sobą ledwo żywą kobietę i rzuciła przede mnie, jak zwykły kawałek pogiętego papieru. Zaparłem się mocniej i złapałem rękoma za dziury, w kamiennej ścianie. Błagałem Boga, żeby tylko nie dopadł mnie instynkt. A jednak. Straciłem panowanie nad sobą, czułem jak moje oczy zmieniają kolor, zęby przemieniają się w kły, a skóra porastała futrem. Ruszyłem w stronę piszczącej kobiety. Nie minęła chwila, a zjadałem martwe szczątki leżące przede mną. Zyskałem siłę i uciekłem.
To wszystko było za proste...