Dzieci moich dzieci, ojcowie moich ojców, matki moich matek... Pierwsze pokolenie nie dowie się o niczym, o czym dowie się każdy inny. Nie zaznają bólu rodzinnej klątwy, która ich ominie. Bo to oni są nieparzyście urodzeni pod szczęśliwą gwiazdą, która sprawia, że urok dosięga tylko parzystych. Czyli takich, którzy są ojcami naszymi, a gdy zostaną dziadkami ich wnuczęta będą znowu przeklęci. Tym razem byłem nieparzysty. Mimo to klątwa mnie dopadła. Dwudziesty trzeci z jednego z przeklętych rodów. Z rodu Redern'ów, ze strony matki.
Co w ogóle może oznaczać bycie nieparzystym? Pecha. Zwykłe przesądy zyskują na sile. Przejdź pod drabiną, wysyp sól. U nas przyjęto, że są prawdziwe, ale tylko ze względu na to, że pecha będziemy mieć całe życie. Z przesądami człowiek mniej sie bał, ale też szybciej umierał. W moim przypadku ja nadal pozosawałem żywy, ale odchodziło coraz więcej osób, na których mi zależało. I zazwyczaj z mojej winy. Bycie z rodu to było marzenie każdego. U przemienionych to była szlachta. Mało powiedziane, byliśmy królami! Zwierzopodobny z pierwszego rzędu mógł jedynie prosić o bycie naszą betą, co również było zaszczytem. Mięliśmy uczyć go tego, co sami potrafiliśmy. Bronić go, a i on musiał wykazać chęć, by umrzeć za nas. W tych samolubnych czasach trudno było znaleźć kogoś takiego. Towarzysza na śmierć i życie. Ja jednak swojego miałem. Jeszcze nie wiedział, że jestem z rodu, a już zachowywał się jakby był moją betą. Zresztą sam niewiedziałem czy to nie on był moją alfą. Obaj oddalibyśmy za siebie wszystko.
niedziela, 21 grudnia 2014
Ród Redern
piątek, 5 grudnia 2014
Urok, część V(ostatnia) - Wywiad ze smokiem
- I co zrobiłeś? W końcu gdybyś się z tego nie uwolnił, nie opowiadałbyś mi o tym.
- Minęło jakieś dziesięć nocy, kiedy czułem, że nie dam już rady. Mieszało mi się w głowie, myliłem zwroty i coraz częściej zapominałem jak się poruszać. Nie potrafiłem dobrać słów, ani powiedzieć niczego sensownego...
- Teraz nie sprawia ci to problemu. Przejdź do sedna!
- Znalazłem dziennik Svena. Był kapłanem i pierwszym przemienionym. Przypadkiem odnalazłem jego grób, gdzie pochowany był z Księgą Doświadczenia Zła. Zapisana była ona przez wiedźmy i jej prawowitego właściciela, który na ostatniej stronie opisał, jak jest w piekle. Nie było tam lepiej niż na torturach, jednak tam mogłem się bronić. Wprawdzie przez wieczność, ale chciałem spróbować.Wtedy nadal nie myślałem trzeźwo. Zabiłem się.
- Jak to możliwe, jeśli siedzisz tu przede mną, oddychasz, odzywasz się, poruszasz?
- Zgłębiając tajemnice wiecznego potępienia odkryłem wiele legend. Jedna z nich opowiadała o przemienionych, tak silnych, którzy przeżyli śmierć. Nazywano ich Innymi. Byli normalnymi przemienionymi, mieli jednak dodatkową wadę. Pragnienie. Jak na ironię, wampirze łaknienie krwi. Nie dla pożywienia, lecz dla młodości. Jedną z Innych była Elżbieta Batory, teraz uważana za zwykłą psychopatkę. To jednak nie była jej wina, że mordowała niewinne dziewice. Jej winą było pragnienie nieśmiertelności, które ją straciło. Do tej pory nie było żadnego Innego, oprócz mnie. Jestem jednym z dwóch w całej historii.
niedziela, 30 listopada 2014
Urok, część IV
To wszystko było snem. Niezwykle bolesnym i trudnym do zniesienia. Tyle cierpienia w jedną noc. Byłem głodny jak wilk. W sumie, byłem wilkiem, więc miałem takie prawo. Wstałem z łóżka i ruszyłem w stronę łazienki. Chciałem umyć zęby, ale widok, jaki ujrzałem w lustrze sprawił, że jednak zacząłem wierzyć. Miałem zakrwawioną twarz, a kły nie zamieniły się w ludzkie zęby. Oczy zatrzymały się w połowie. Jedno było białe, a drugie niebieskie. Przemyłem twarz. Dziś, było jedynym dniem, w którym nie mogłem chować się i próbować zmienić. Jak na złość ciocia Mercy malowała ściany, a ten zapach był gorszy od spalanej efibloryny. Ubrałem ciepłą czapkę i szalik, którym zakryłem usta. Wyszedłem z domu i popędziłem do lasu. Usiadłem pod szczęśliwym drzewem, w miejscu, które sobie upodobałem. Siedziałem tam, próbując zmienić chociaż kolor oczu. I nic.
Usłyszałem szmer w krzakach. Zakryłem usta szalikiem. To był Green. Odetchnąłem z ulgą.
- Co jest? Miałeś wpaść. - Nie przypominałem sobie, kiedy się umawialiśmy.
- Twojej mamie by się to nie spodobało. - Odsłoniłem twarz i podniosłem głowę, żeby zobaczył moje oczy.
- Co ty miedzianą protezę masz, że przemieniły ci się zęby? - Usiadł obok mnie.
- Sam chciałbym wiedzieć, ale to nie miedź. Nie mam pojęcia, co innego może nas przemieniać...
piątek, 28 listopada 2014
I opowiadanie z morałem, część I
Fraya, rok 1383, późna wiosna,
Wojska Alrandzkie zmierzały na zachodni wschód, kierując się na Złotą Dolinę. Był tam dokładny środek świata, w którym co trzysta sześćdziesiąt pięć dni odbywał się obrzęd oddania. Pięcioro dzieci palono na stosie, w imię Boga, który pomagał wygrywać wojny. Nie minęło osiemdziesiąt dni, a wielka trójka wydała nakaz sprowadzenia nowych ofiar. Zbliżała się najważniejsza bitwa Alrandów i Frayów. Marteusz III i Starl VI, dwaj bracia oddani do niewoli przez matkę i dwaj wielcy królowie, którzy nie potrafili rządzić w jednym królestwie. Obaj chcieli władzy absolutnej. Pierwszy z nich był ateistą. Nie wierzył w Stwórcę, ale aprobował nadzieję ludzi. Dlatego palił stosy.
Trzech chłopców i dwie dziewczynki stali już posłusznie na marmurowej płycie, w samym sercu Złotej Doliny. Nie płakały, nie były nieszczęśliwe, a dumne, że to one sprawią, że ich naród wygra wojnę. Tym razem, nie rodzice podpalili swoich wielkich bohaterów. Sam król, chwycił pochodnię i zwrócił się w stronę ludu.
- Prości ludzie, szlachto, mieszczanie. Dziś staniecie się wojownikami. Starl VI, mój rodzony brat, który rozpoczął wojnę pomiędzy narodami, zapłaci z swoje grzechy! Boże, składamy ci piątkę tych istot, które oddadzą swój los w twoje ręce. Za to ty, daj nam siłę, abyśmy godnie pokonali mego brata.
- Panie. Powierzam ci się w twoje ręce. Ja Starl, zawsze ci wierny i posłuszny, syn grzesznej, jednak nawrócony. Twój święty posłaniec, proszę cię dziś o pomoc, przeciwko memu bratu. Amen. - Starl wstał z ławy kościelnej i odszedł..