poniedziałek, 12 października 2015

speculo

Co się dzieje, gdy w zwierzętach widzisz siebie? Po za tym, że w moim przypadku wyglądem potrafię nie różnić się od nich ani trochę, to jest przerażające. Kiedy podnoszą łapę, równocześnie z twoją dłonią, śpią kiedy ty i biegną tuż obok. Kiedy przemieniasz się w jedno z nich, to jedyny moment kiedy stoją nieruchomo i wpatrują się w ciebie, po czym kradną twoje poszarpane ubrania i uciekają. Kiedy najbliżsi nie potrafią stwierdzić które z nas jest prawdziwym mną, ewentualnie prawdziwym nim. Wtedy czas być kimś innym albo udawać kogoś innego. Można również z tym żyć, by nie wyjść na paranoika, zmagającego się z patrzeniem na świat jak w lustro.

środa, 9 września 2015

298392910

Zauważyłem, że ludzie to zdolny gatunek. Potrafią oszukiwać samych siebie i pokonywać się we własnych słabościach. To śmieszne, że tylko zrezygnowani potrafią stwierdzić, że coś umieją, a pewni siebie ośmieszają się własną niewiedzą. Najgorszą w tej sytuacji jest opcja, gdy wszystko po fakcie staje się proste. Wtedy głowę zalewa 298392910 pomysłów, jak można by było to zrobić tak, żeby wszystko się udało. Wtedy logiczne się staje nie mówienie ludziom o przemienionych, bo ta wiedza równa się z ich natychmiastową śmiercią. Ale czasem lepiej się ośmieszyć, by z porażki wynieść naukę... i kilka mocy przemienionych.

czwartek, 2 lipca 2015

Red proditione

Ludzie się zmieniają. Szybko tracą siły, poddają się woli innych, wybierają wygodę. Przekonania stają się tanie, nic nie warte, a sława droga. Czasem to dobrze. Czasem to lepiej. Utopić smutki w kieliszku czerwonej zdrady. By zapomnieć. Jednak łyk za łykiem, a stajemy się bardziej otępiali. Słabi w rozkoszy w końcu trzeźwiejemy.

poniedziałek, 1 czerwca 2015

Od południa do śmierci

Cieszę się, że stało się, jak się stało. Bo co, by było gdyby tego dnia ona nie została sprowadzona? Wcześniej, co gdyby on nie został sprowadzony? Jedyne czego nauczyli mnie rodzice to tyle co: "baw się, bądź sławny, lubiany, najlepszy..." I taki byłem. Lider elity sławniejszy nawet od naszych bliźniaków. Gdyby nie on pewnie nadal chodziłbym z najgłupszą dziewczyną świata, tylko po to, żebyśmy oboje na tym nie stracili.
Głupi przypadek sprawił, że się spotkaliśmy. Ja nienawidziłem udawania kogoś innego, a on najwyraźniej to widział. Dziwie się, że go wtedy nie zabiłem. Wtedy, kiedy śledził w lesie moją przemianę czy kiedy szedł moim tropem. Udawałem, że tego nie widzę. Kto by uwierzył świrowi, którego nikt nie zna z imienia. Nie zrobiłem mu krzywdy, gdyż na to nie zasłużył. Był dobrym człowiekiem. Nasza przyjaźń zaczęła się wtedy, gdy stawałem na szkolnym korytarzu w jego obronie.
A co z nią. Nienawidziłem jej. Miałem uraz do dziewczyn spowodowany ich częstą głupotą. Ale z dnia na dzień wydawała mi się coraz cudowniejsza. Piękniejsza, inteligentniejsza, w pewnym stopniu podobna do mnie. Zła, dobra, sprytna, skryta i otwarta naraz. Co by było gdyby nie ona? Skończyłbym samotnie. Nie w sensie duchowym, tylko w zamkniętej  pustce we mnie.
Jest jeszcze trzecia osoba, która znalazła się jak gdyby z pod ziemi. Bez serca, samolubny, chamski, okrutny i najszczerszy przyjaciel jakiego mogłem mieć. Ja zabrałem mu śmierć, a on odebrał mi życie sprawiając, że mogłem w końcu odzyskać spokój.
Trójka ludzi będąca moim przeznaczeniem. Od południa do śmierci.